Berberyna
Berberyna

Berberyna 97%

59,00 zł
Netto
Waga :

Ocena :  

0 opinii

BERBERYNA - CO TO JEST?

Berberyna jest związkiem występującym w kilku różnych roślinach, w tym berberysie (Berberis vulgaris), winogronach Oregon (Mahonia aquifolium), Goldenseal (Hydrastis canadensis) i chińskiej złotocie (Coptis chinensis). Ma 3000-letnią historię stosowania w tradycyjnej medycynie chińskiej i indyjskiej.

Berberynę badano pod kątem niewydolności serca, biegunki, infekcji i innych schorzeń. Ale jest stosowana głównie w celu zmniejszenia insulinooporności i poprawy biomarkerów cukrzycy typu II, takich jak glukoza na czczo i hemoglobina glikowana. Berberyna może aktywować enzym zwany kinazą białkową aktywowaną monofosforanem adenozyny (AMPK), jednocześnie hamując fosfatazę białkowo-tyrozynową 1B (PTP1B), zwiększając w ten sposób wrażliwość na insulinę. Inne możliwe mechanizmy działania obejmują ochronę i komórki beta, regulację glukoneogenezy w wątrobie i zmniejszenie sygnalizacji cytokin zapalnych.

Badania na ludziach i zwierzętach sugerują, że 1500 mg berberyny, przyjmowane w trzech dawkach po 500 mg każda, jest równie skuteczne, jak przyjmowanie 1500 mg metforminy lub 4 mg glibenklamidu, dwóch leków stosowanych w leczeniu cukrzycy typu II. Skuteczność mierzono na podstawie tego, jak skutecznie leki zmniejszały biomarkery cukrzycy typu II. Należy zauważyć, że chociaż istnieje sporo badań sugerujących silny wpływ berberyny na redukcję biomarkerów cukrzycy typu II, jest ona nadal mniej poparta badaniami niż wiele farmaceutyków i nie jest jasne, jaki jest jej długoterminowy wpływ na śmiertelność i powikłania.

Niektóre dowody sugerują, że może obniżać poziom cholesterolu LDL i trójglicerydów u chorych na cukrzycę typu II i prawdopodobnie prowadzić do niewielkiego wzrostu poziomu cholesterolu HDL.

POTENCJALNE KORZYŚCI

1. Cukrzyca

Według jednej metaanalizy berberyna może być korzystna dla osób z cukrzycą typu 2. Jednak autorzy podkreślili, że dowody są ogólnie słabe, ponieważ uwzględnione badania były nieliczne, charakteryzowały się niską jakością metodologiczną, małą liczebnością próby i niezidentyfikowanym ryzykiem błędu systematycznego.

W jednym badaniu berberyna (0,5 g, 3 razy dziennie przez 3 miesiące) działała podobnie jak metformina (lek na cukrzycę). Zmniejszył poziom hemoglobiny A1c (HbA1c), poziom glukozy we krwi na czczo, poziom glukozy we krwi po posiłku i poziom trójglicerydów u 36 pacjentów z cukrzycą typu 2.

W drugiej połowie badania 48 pacjentów z cukrzycą typu 2 leczonych berberyną miało podobne wyniki, a także zmniejszyło stężenie insuliny w osoczu. Zmniejszył się również cholesterol całkowity i LDL.

W innym badaniu 1 g berberyny dziennie zmniejszało poziom glukozy we krwi na czczo i po posiłku, HbA1c, trójglicerydów, cholesterolu całkowitego i LDL (116 pacjentów z cukrzycą typu 2).

W badaniach na szczurach berberyna zwiększała ekspresję insuliny, regenerację komórek beta (komórki wytwarzające insulinę), aktywność przeciwutleniającą i zmniejszoną peroksydację lipidów.

Proponowany mechanizm

Naukowcy postawili liczne hipotezy dotyczące sposobów, w jakie berberyna może pomóc w cukrzycy na poziomie komórkowym, w tym wszystkie następujące:

- Bezpośrednio zwiększając AMPK, który stymuluje wychwyt glukozy w komórkach mięśniowych i pomaga zrównoważyć wysoki poziom cukru we krwi (badania na szczurach i komórkach) 

- Opóźnienie rozkładu węglowodanów na cukry proste (badanie na szczurach) 

- Zwiększenie wydzielania glukagonu (badanie na szczurach) 

- Naśladuje działanie insuliny, zwiększając zdolność organizmu do wchłaniania glukozy (badanie komórkowe) 

- Zmniejszenie transportu glukozy przez wyściółkę jelit (badanie komórkowe) 

- Zwiększenie adiponektyny, białka, które pomaga regulować poziom cukru we krwi (poprzez AMPK) (badanie komórek) 

- Aktywacja aktywności transportu cukru we krwi transportera glukozy 1 (GLUT1) (badanie komórkowe) 

- Aktywacja receptora kwasów tłuszczowych GPR40 (badanie komórkowe) 

- Ochrona komórek beta trzustki przed śmiercią komórek (badanie komórek) 

- Hamowanie produkcji glukozy w wątrobie (badanie na szczurach) 

- Poprawa mikroflory jelitowej (badanie na szczurach) 

- Hamowanie NF-kappaB (NF-kB) (badanie na komórkach) 

- Zwiększenie ekspresji receptora insulinowego (badanie komórkowe) 

- Potrzebne są jednak większe badania, aby zweryfikować skuteczność berberyny u osób z cukrzycą typu 2.

2. Poziomy cholesterolu

Zarówno berberyna, jak i wieloskładnikowy suplement berberyny (berberyna, polikozanol, ekstrakt z czerwonych drożdży, kwas foliowy i astaksantyna) podawane codziennie przez 4 tygodnie obniżyły całkowity cholesterol, LDL i trójglicerydy oraz zwiększyły HDL (40 osób z umiarkowanymi problemami z cholesterolem).

W innym badaniu z udziałem 32 pacjentów z wysokim poziomem cholesterolu, suplementacja berberyną przez 3 miesiące znacznie obniżyła poziom cholesterolu, trójglicerydów i cholesterolu LDL.

Suplement zawierający berberynę (500 mg berberyny, 10 mg polikozanolu, 200 mg czerwonego ryżu drożdżowego, 0,2 mg kwasu foliowego, 2,0 mg koenzymu Q10 i 0,5 mg astaksantyny) obniżył całkowity cholesterol, LDL i insulinooporność, ale nie wpłynął na poziom HDL (SB-RCT z 80 pacjentami z problemami z cholesterolem).

To działanie obniżające poziom cholesterolu badano również u myszy.

Chociaż prawdopodobne, ogólne dowody na jego korzystny wpływ na poziom cholesterolu są słabe. Potrzebne są dalsze badania na dużą skalę.

Na podstawie eksperymentów laboratoryjnych naukowcy uważają, że berberyna może obniżać LDL poprzez:

Zwiększenie aktywności receptora LDL w wątrobie.

Zmniejszenie czynnika jądrowego hepatocytów 1alfa.

Hamowanie syntezy lipidów poprzez aktywację AMPK.

3. Ciśnienie krwi

Jako dodatek do terapii lekowej

Według dużej metaanalizy badań klinicznych, suplementy berberyny w połączeniu z terapią konwencjonalną (amlodypiną) obniżają skurczowe ciśnienie krwi po 2 miesiącach.

Skojarzenie to obniżyło skurczowe ciśnienie krwi (górny odczyt) o 5 mmHg i rozkurczowe (dolny odczyt) o 2 mmHg w porównaniu z leczeniem samym lekiem.

W przypadku innych problemów związanych z sercem

Pomimo pewnych obiecujących odkryć, brakuje dowodów na poparcie stosowania berberyny u osób z chorobami serca. Należy zachęcać do badań klinicznych na dużą skalę.

Berberyna (1,2 - 2,0 g / dzień) w połączeniu z kilkoma konwencjonalnymi terapiami poprawiła jakość życia (wydolność wysiłkowa i zmniejszone zmęczenie) i zmniejszyła śmiertelność (156 pacjentów z przewlekłą zastoinową niewydolnością serca).

Berberyna wykazała potencjał do poprawy aspektów zdrowia układu sercowo-naczyniowego w badaniach na szczurach. Badano również możliwe działanie ochronne na komórki mięśnia sercowego uszkodzone przez powrót przepływu krwi po ograniczeniu przepływu krwi (np. Po udarze) u szczurów.

4. PCOS 

Niektóre dowody sugerują, że berberyna może poprawiać zdrowie metaboliczne u kobiet z PCOS i insulinoopornością.

W badaniach klinicznych berberyna przyjmowana przez 3 miesiące przed stymulacją jajników do zapłodnienia in vitro (IVF) obniżyła poziom cukru we krwi na czczo, insulinooporność, całkowity cholesterol, cholesterol LDL, trójglicerydy, poziom testosteronu i stosunek talii do bioder.

Berberyna zwiększała także poziom cholesterolu HDL i globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG) u kobiet z PCOS i insulinoopornością w porównaniu z placebo.

Wydaje się, że suplementacja poprawia stan lipidów (podobnie jak cholesterol LDL i całkowity) w porównaniu z metforminą, standardowym lekiem z wyboru.

Jednak nadal nie jest pewne, czy berberyna zwiększa prawdopodobieństwo zajścia w ciążę u kobiet z PCOS, które próbują zajść w ciążę.

W jednym badaniu była tak samo skuteczna jak metformina, ale miała mniej skutków ubocznych. W innym badaniu nie poprawiło wyników po dodaniu do nowego leku stymulującego owulację (letrozol). Potrzebne są dalsze badania, aby wyjaśnić te mieszane ustalenia.

5. Wspomaganie odchudzania

Berberyna jest popularnym suplementem odchudzającym, ale brakuje dowodów na poparcie jej efektów zmniejszających wagę.

W jednym badaniu berberyna (500 mg, 3 / dzień przez 12 tygodni) spowodowała średnią utratę wagi o 5 funtów, a także poprawę statystyk triglicerydów i cholesterolu u otyłych pacjentów.

Berberyna (0,3 g / dobę przez 12 tygodni) zmniejszała BMI i poziom leptyny (hormonu odpowiedzialnego za głód) u pacjentów z zespołem metabolicznym (badanie z udziałem 37 pacjentów).

Berberyna hamowała produkcję komórek tłuszczowych ciała poprzez regulację w górę inhibitorów C / EBP, CHOP i DEC2 (badanie komórkowe).

Potrzebne są dalsze badania.

6. Działanie przeciwpasożytnicze

Berberyna w połączeniu z lekiem na malarię (pirymetamina) była skuteczniejsza w zwalczaniu infekcji niż inne kombinacje leków (pirymetamina i tetracyklina lub pirymetamina i kotrimoksazol) (215 pacjentów).

Przeciwpasożytnicze działanie berberyny jest badane w badaniach na komórkach u beztlenowych pierwotniaków (Giardia lamblia, Trichomonas vaginalis i Entamoeba histolytica) oraz u nicieli psich (Toxocara canis).

Potrzeba znacznie więcej badań.

7. Problemy z żołądkiem

Rośliny zawierające berberynę są tradycyjnie stosowane jako środki przeciwbiegunkowe w medycynie chińskiej i indyjskiej.

Berberyna była w stanie hamować wydzielanie toksyn wytwarzanych przez bakterie jelitowe (E. coli i Vibrio cholerae) w modelach zwierzęcych.

Niektórzy naukowcy uważają, że berberyna może zmniejszać „nieszczelne jelito” (uszkodzenie ścisłych połączeń nabłonka jelit), na podstawie badań na mysim modelu endotoksemii.

Preferencyjnie zwiększał również produkcję krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych (SCFA) w jelitach szczurów. Jego normalizujący wpływ na bakterie jelitowe był w stanie złagodzić objawy stłuszczenia wątroby u myszy w innym badaniu.

Berberyna zmniejsza również szkodliwy wpływ zapalenia TNF-alfa na wyściółkę jelit. 

8. Stany zapalne

Berberyna może mieć działanie przeciwzapalne.

Zmniejszył stan zapalny dróg oddechowych spowodowany wdychaniem dymu papierosowego i alergenów roztoczy w dwóch badaniach na myszach.

Stan zapalny naczyń krwionośnych poprawił berberyna.

Zmniejszył również stan zapalny wątroby i tkanki tłuszczowej w zwierzęcym modelu niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby.

Berberyna pomaga w chorobie zwyrodnieniowej stawów i reumatoidalnym zapaleniu stawów w modelach zwierzęcych.

9. Uczenie się i pamięć

Berberyna poprawiała uczenie się i pamięć spowodowane cukrzycą w badaniach na szczurach.

Badacze stawiają hipotezę, że berberyna może poprawiać pamięć poprzez:

pobudzanie aktywności enzymów cholinergicznych i zmniejszanie stanu zapalnego.

zapobieganie śmierci komórek neuronów przy zmniejszonym przepływie krwi (niski poziom tlenu) do mózgu.

10. Zdrowie wątroby

Berberyna chroniła przed uszkodzeniem wątroby wywołanym toksynami u szczurów poprzez działanie przeciwutleniające.

Chronił również przed uszkodzeniem wątroby u myszy związanym z infekcją.

11. Zapalenie okrężnicy

U szczurów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego berberyna zmniejszała stan zapalny, ale także zabijała komensalne (dobre) bakterie w jelitach. W innym badaniu berberyna zmniejszała stan zapalny w jelitach myszy z zapaleniem okrężnicy i uszkodzeniem jelit.

Naukowcy uważają, że może hamować peroksydację lipidów, wzrost bakterii jelitowych i zapalenie NF-κB.

12. Powikłania cukrzycowe

Berberyna może złagodzić uszkodzenie nerek u szczurów chorych na cukrzycę z chorobami nerek.

Naukowcy badają, czy berberyna działa poprzez hamowanie NF-κB oraz poprzez hamowanie reduktazy aldozy i stresu oksydacyjnego w komórkach nerek szczurów.

13. Nastrój

Berberyna zwiększyła poziom kluczowych neuroprzekaźników w hipokampie i korze czołowej mózgu. Równowaga neuroprzekaźników wpływa na dobry nastrój.

W badaniu na szczurach badano wpływ berberyny na depresję i lęk, które często następują po uzależnieniu od morfiny. 

14. Wpływ na komórki mózgu

Berberyna zmniejszyła śmierć komórek mózgowych u szczurów, którym poddano udar mózgu poprzez zmniejszenie przepływu krwi do mózgu.

W badaniu na komórkach berberyna zwiększyła poziom enzymów związanych z regulacją zapalenia komórek mózgowych.

Berberyna hamuje białka (beta-amyloid i peptyd amyloidu-beta) zaangażowane w chorobę Alzheimera w badaniach komórkowych.

15. Funkcja mitochondriów

Berberyna tworzy nowe mitochondria poprzez zwiększenie SIRT1 i stosunku NAD + / NADH u szczurów

16. Badania nad bakteriami, drożdżami i wirusami

Berberyna była badana przeciwko następującym drobnoustrojom w badaniu komórkowym:

S. aureus

P. aeruginosa

E coli

Candida albicans

Wirus grypy A 

wirus opryszczki pospolitej 

A także: S. cerevisiae, A. pullulans, T. viride, M. gypseum, B. subtilis, Z. ramigera, A. niger, F. nivale, P. chrysogenum i T. viride

INTERAKCJE

Wielokrotne dawki berberyny hamują cytochromy P450 u ludzi, zmieniając normalny rozkład leków.

DZIAŁANIE NIEPOŻĄDANE

W badaniach zaobserwowano łagodne niepożądane skutki trawienne, takie jak dyskomfort w jamie brzusznej (nudności, wzdęcia, biegunka) u kilku osób.

ŹRÓDŁA WYSTĘPOWANIA

Berberyna została wyizolowana z różnych rodzin roślin, w tym Papaveraceae, Berberidaceae, Fumariaceae, Menispermaceae, Ranunculaceae, Rutaceae i Annonaceae. 

(Rodzina Berberidaceae) Berberis Aristata (Tree Turmeric lub Indian Berberry) na 5% korzeni lub 4,2% łodygi i kory. Do rodzajów Berberis, które obejmują również Berberynę, należą vulgaris (1,24%), petiolaris (0,43%), a także thunbergii, aquifolium i asiatica. Inne źródła roślinne berberyny w tej rodzinie to Caulis mahoniae i Mahonia aquifolium (winogrono Oregon)

(Rodzina Ranunculaceae) Coptis Chinensis (chiński Goldenthread), ale wyższy poziom u Coptis teeta (8-9% kłącza; Huang-Lian lub 'Coptidis Rhizoma') Goldenseal (Hydrastis canadensis) jest również w tej rodzinie i zawiera berberynę w stężeniu 0,5–6,0% 

(Rodzina Menispermaceae) Tinospora cordifolia łodyga (Guduchi)

(Rodzina Rutaceae) Phellodendron Amurense (Amur Cork Tree, Huang Bai)

STRUKTURA

Berberyna jest znana jako alkaloid izochinolinowy o przedłużonej nazwie 2,3-metylenodioksy-9,10-dimetoksy-protoberberyna. Ma masę cząsteczkową 336,36122 g / mol i po wyodrębnieniu ma jasnożółty kolor.

KOMPLEKSY BERBERYNY

Berberyna może tworzyć kompleksy w stosunku 1: 1 z flawonoidami bajkaliny (i do pewnego stopnia wogonozydem), których kompleks może powstać, gdy zmieszane są Radix Scutellariae i Rhizoma Coptidis (źródła bajkaliny i berberyny), które występuje w kilku terapiach skojarzonych tradycyjnej medycyny chińskiej. Uważa się, że te kompleksy (i inny kompleks Berberyna-glicyryzyna) zwiększają wchłanianie poprzez tworzenie par jonowych i zwiększanie rozpuszczalności tłuszczu, gdzie glukuronid bajkaliny ma swój jon karboksylanowy, który wiąże się z czwartorzędowym jonem amoniowym berberyny.

POWIĄZANE STRUKTURY

Wydaje się, że pokrewny związek protoberberyny, dihydroberberyna, ma podobne działanie do berberyny, ale przy niższych dawkach (a tym samym większej sile działania), a jedno badanie sugeruje, że 560 mg / kg berberyny ma podobne działanie do 100 mg / kg dihydroberberyny w modelu szczura karmionego wysokotłuszczem otyłość i tolerancja glukozy. W badaniu tym zauważono, że dihydroberberyna została wykryta w osoczu (z wyliczoną biodostępnością 2,85%) w dawce, której berberyna nie była, ale zauważono, że berberyna może nie mieć praktycznie istotnego ulepszonego wchłaniania, ponieważ łatwo przekształca się w berberynę w środowisku kwaśnym ( takich jak żołądek). Następnie naukowcy zsyntetyzowali 8,8-dimetylodihydroberberynę jako alternatywę farmaceutyczną. 

Dihydroberberyna występuje również naturalnie w niektórych roślinach (takich jak Arcangelisia flava i Coptidis Chinensis.

Syntetyczna pochodna znana jako CPU86017 (chlorek p-chlorobenzylotetrahydroberberyny lub Raisanberine) wydaje się być nowym lekiem kardioprotekcyjnym.

ABSORBCJA

Ogólna biodostępność berberyny jest dość niska i wynosi „mniej niż 5%”, przy czym u szczurów odnotowano 0,68%. Badania z użyciem samej 1000-1500 mg berberyny nadal wydają się przynosić korzyści po wchłonięciu, ale teoretyczne zwiększenie wchłaniania może zmniejszyć dawkę berberyny wymaganą do osiągnięcia tych efektów.

Wydaje się, że berberyna podlega wypływowi z jelit za pośrednictwem glikoproteiny P i wątroby. W jelitach glikoproteina P jest odpowiedzialna za około 90% zmniejszony transport berberyny, a ponadto wykazano, że berberyna faktycznie indukuje (zwiększa) aktywność transporterów glikoproteiny P w jelicie. spowodowało zmniejszone wchłanianie innych związków poddanych P-gp, takich jak Ciprofloksacyna (wykazana z 25-50 mg / kg berberyny u szczurów; 4-8 mg / kg odpowiednika dla człowieka). 

Używając analogu, który nie podlega działaniu glikoproteiny P (IMB-Y53), wykazano, że zwiększanie wychwytu przyczynia się do dalszych działań przeciwcukrzycowych i łączenia berberyny ze związkami, o których wiadomo, że hamują glikoproteinę P (ostropest plamisty) , Ketokonazol, lub bursztynian glikolu polietylenowego d-α-tokoferylu 1000 (TPGS)) wzmaga aktywność biologiczną berberyny.

Wchłanianie zostało również wzmocnione przez kaprynian sodu, średniołańcuchowy kwas tłuszczowy, który zwiększa rozmiar ścisłych połączeń między komórkami jelit (zwiększając odwracalnie przepuszczalność okołokomórkową) i wydaje się, że nie jest związany z niekorzystnymi zmianami strukturalnymi jelit, gdy jest stosowany z berberyną in vivo.] Kaprynian sodu jest związany z poprawą AUC berberyny o 28% (100 mg / kg berberyny z lub bez 50 mg / kg kaprynianu sodu) i wydaje się być dalej zwiększany przy 100 mg / kg kaprynianu sodu. Zwiększona absorpcja poprzedza większe efekty po wchłonięciu, takie jak zwiększona aktywacja AMPK przez 4 tygodnie (50 mg/kg kaprynianu sodu).

Ze względu na niski współczynnik wchłaniania jelitowego duże dawki (1 g) są związane z zaparciami. Ten efekt zaparcia wynika również z pewnych właściwości berberyny w okrężnicy i może być przydatny w zmniejszaniu wodnistej biegunki przy 400 mg, czterech dawkach 100 mg.

DYSTRYBUCJA

Berberyna wiąże się zarówno z albuminą surowicy bydlęcej, jak i ludzkiej stosunkowo dobrze iw stosunku 1: 1 (co wskazuje na jedno miejsce wiązania) i ma nieco większe powinowactwo niż powiązana struktura Palmatyna; Berberyna może również wiązać się z resztą β-Trp37 na hemoglobinie.

METABOLIZM

Berberyna może mieć swoją strukturę metabolizowaną do czterech możliwych metabolitów, znanych jako talifendyna, jatrorryzyna, berberyna i demetylenoberyna; Berberrubina może pasywnie izomeryzować między dwiema cząsteczkami. Metabolizm berberyny do jej metabolitów obejmuje enzymy CYP2D6 i CYP1A2 odpowiedzialne za 25,21% i 72,07% metabolizmu do talifendyny (CYP3A4 ledwo zaangażowany w 2,72%) z CYP3A4, jak również dwa pierwsze są ważne dla metabolizmu do demetylenoberyberyny z dość równomiernym rozkładem . 

Jeden eksperyment z programem dokowania molekularnego sugerował, że CYP2E1, CYP2A6 i CYP2B6 nie miały żadnego wpływu na berberynę, a CYP2C19, CYP2C9 i CYP3A5 miały bardzo słaby wpływ. Brak zaangażowania CYP2C9 i CYP2C19 potwierdzono w HLM in vitro. 

Izomery berberyny wywierają najsilniejszą aktywację AMPK i regulację w górę receptora LDL wśród metabolitów, ale w mniejszym stopniu niż macierzysty związek berberyna, wydaje się, że dotyczy to również receptora insuliny.

U szczurów wszystkie cztery metabolity wykryto w surowicy po spożyciu 40 mg / kg berberyny, a podczas pomiaru stężenia berberyny 3 godziny po spożyciu (wątroba szczura) większość berberyny wydaje się nie być metabolizowana, ale stwierdza się niewielki wzrost talifendyny do innych metabolitów.

Po inkubacji z bakteriami jelitowymi przez 7 dni (człowiek i szczur), nie stwierdzono widocznego metabolizmu berberyny przez bakterie jelitowe i podobnie testowane metabolity nie były dalej metabolizowane; Uważa się, że bakterie jelitowe nie odgrywają roli w metabolizmie berberyny.

WYDALANIE

Berberyna (chlorek) przyjmowana doustnie w dawce 900 mg dziennie przez 3 dni była metabolizowana do trzech różnych metabolitów w moczu, przy czym jeden (uważany za 3-siarczan jatroryzyny) był głównym metabolitem wydalanym 15-125 razy więcej niż pozostałe dwa metabolity ( 2-siarczan demetylenoberynyny i 10-siarczan talifendyny, Berberrubina jest niewykrywalna w moczu). W późniejszym badaniu odnotowano, że 900 mg (3 x 300 mg) przez dwa dni zauważyło, że jatroryzyna może być wykryta w moczu jako glukuronid (jatrorrhizine-3-O-β-D-glukuronid), podobnie jak talifendyna (talifendyna-10-O-β-D -glukuronid), Berberrubina (berbberrubina-9-O-β-D-glukuronid) i Demetylenoberyna (demetylenoberyna-2,3-di-O-β-D-glukuronid).

Znaleziono jeszcze jeden metabolit, kolumbamine-2-O-β-D-glukuronid, zarówno jatroryzynę, jak i kolumbaminę można znaleźć naturalnie w Enantia chlorantha.

INTERAKCJE ENZYMATYCZNE

Wydaje się, że in vitro berberyna hamuje CYP3A4 z IC50 48,9 +/- 9 µM (16,4 +/- 3,0 µg / ml).

W badaniach na ludziach trzy podzielone dawki 300 mg berberyny (łącznie 900 mg) potwierdziły hamujący wpływ na CYP3A4, ponieważ AUC midazolamu zmniejszyło się o 40%, a kilka badań z cyklosporyną A (w których stężenie w surowicy zwiększone z powodu hamowania CYP3A4) potwierdziło znaczenie CYP3A4 dla ludzi. Dowody te są sprzeczne z poprzednimi badaniami na szczurach, które sugerują brak wpływu 100 mg / kg masy ciała podanej doustnie karbamazepiny. 

Wykazano, że wiele ziół, z których pochodzi berberyna, w tym Goldenseal i Berberis Vulgaris, hamuje CYP3A4, który, jak się uważa, jest spowodowany zawartością berberyny.

W warunkach in vitro wykazano, że berberyna hamuje CYP1A2 (IC50 73,2 +/- 5,5 uM; 24,6 +/- 1,8 µg / ml) i CYP2D6 (7,4 +/- 0,36 µM; 2,49 +/- 0,12 µg / ml), co sugeruje, że potencjał hamujący na CYP2D6. Późniejsze badanie na ludziach potwierdziło również biolologicznie istotne hamowanie CYP2D6 przez 900 mg berberyny (w trzech podzielonych dawkach 300 mg) i CYP2C9. W badaniu tym nie odnotowano żadnego istotnego hamowania CYP1A2. 

Zaobserwowano, że berberyna, in vitro, zapobiega indukcji różnych mRNA CYP, a po podaniu myszom z cukrzycą normalizuje CYP3A11, CYP4A10 i Cyp4A14 [56], które są podwyższone podczas eksperymentalnej cukrzycy. [57] Berberyna także hamowała CYP2E1 in vivo.

DŁUGOWIECZNOŚĆ I PRZEDŁUŻANIE ŻYCIA

Wiązanie środka z czapeczką 3 'telomerycznego DNA może zakłócać działanie enzymu telomerazy i powodować pojawienie się inhibitora telomerazy, zapewniając nowy mechanizm działania w terapii przeciwnowotworowej, która ma na celu wydłużenie życia. Związki, które mają tendencję do asocjacji z tym celem, to duże związki aromatyczne z ładunkiem polarnym i stwierdzono, że berberyna wiąże ten cel ze stosunkiem stechiometrycznym 1: 1 ze stosunkowo wysokim powinowactwem;, który poprzedzone syntetyzowaniem pochodnych berberyny dla wyższego powinowactwa. Specyfika wiązania berberyny można przeczytać tutaj. 

Uważa się, że hamowanie telomerazy berberyny osiąga 50% przy stężeniu 35 mM, a ekspresja hTERT została zahamowana przy 100 ug / ml w komórkach rakowych SiHa i HeLa.

NEUROLOGIA 

1. FARMAKOKINETYKA

Wydaje się, że berberyna przekracza barierę krew-mózg i dociera do miąższu mózgu w sposób zależny od dawki/czasu.

2. NEUROTRANSMISJA ADRENERGICZNA

Jeśli chodzi o receptory alfa-adrenergiczne (molekularne cele johimbiny), Berberyna wydaje się mieć stosunkowo większe powinowactwo do postsynaptycznych receptorów alfa-1-adrenergicznych niż presynaptyczne receptory A2A. Wydaje się, że działa jako częściowy agonista i potencjalny konkurencyjny antagonista tych receptorów, co oceniono na podstawie płytek krwi i wydaje się rozciągać na klasę molekularną Berbanów, a nie być unikalną właściwością berberyny. Stwierdzono, że berberyna oddziałuje z miejscem wiązania na receptorze beta-2-adrenergicznym.

Wydaje się, że wchodzi w interakcje z receptorami adrenergicznymi; praktyczne znaczenie nieznane

Ostre podanie berberyny w zastrzykach 5mg / kg może podnieść neuronorepinefrynę o 31% u myszy. [82] Przedłużenie tego leczenia przez 15 dni utrzymuje podobną siłę (29%), jednak zwiększenie dawki do 10 mg / kg zmniejszyło wzrost (12%, nieistotne statystycznie). Wzrost stężenia noradrenaliny zarówno w hipokampie, jak i korze czołowej (nie w prążkowiu) odnotowano po doustnym spożyciu 20 mg / kg masy ciała u myszy, gdzie poziom noradrenaliny został zwiększony o 10,8% (hipokamp) i 26,1% (kora czołowa). 

Wiadomo, że berberyna hamuje enzymy monoaminooksydazy z wartościami IC50 wynoszącymi 126 uM dla MAO-A i 98,2-98,4 uM dla MAO-B. Te moce są dość niskie i prawdopodobnie nie mają znaczenia biologicznego, chociaż metabolit berberyny (jatrorrhizine) ma zwiększoną moc na MAO-A i MAO-B odpowiednio 6 uM i 62 uM.

3. NEUROTRANSMISJA SEROTONINERGICZNA

Ostre podanie berberyny w zastrzykach 5 mg / kg może podnieść serotoninę neuronalną o 47% u myszy, ale przewlekłe (15-dniowe) dawkowanie osłabia wzrost do 19%, ale zostało zachowane (53%) przy zastrzykach 10 mg / kg. [82] Spożycie doustne 20 mg / kg u myszy zwiększyło poziom serotoniny w hipokampie (22,8%) i korze czołowej (23,6%), ale nie w prążkowiu.

4. NEUROTRANSMISJA DOPAMINERGICZNA

Stwierdzono, że berberyna hamuje enzym hydroksylazy tyrozyny w komórkach PC12 in vitro. Enzym ten katalizuje biokonwersję L-tyrozyny do prekursora dopaminy L-DOPA.

Ostre podanie berberyny w dawce 5 mg / kg w zastrzykach może podnieść poziom dopaminy w neuronach o 31% u myszy, który wzrósł do 53% w ciągu 15 dni podawania; nie odnotowano dalszego wzrostu przy zastrzykach 10 mg / kg w ciągu 15 dni (31%). Spożycie 20 mg / kg berberyny u myszy nie wpłynęło znacząco na zmianę poziomu dopaminy w prążkowiu, korze czołowej lub hipokampie.

5. PAMIĘĆ I UCZENIE SIĘ

Zauważono, że berberyna zachowuje długotrwałe wzmocnienie (LTP) w synapsach perforacyjnego zakrętu zębatego po przyjęciu 100 mg / kg berberyny przez 11 tygodni u szczurów. LTP ma tendencję do zmniejszania się w cukrzycy. W tym badaniu nie odnotowano żadnych zmian w liczbie komórek ani apoptozy w hipokampie, mimo że apoptoza w hipokampie jest związana z utratą pamięci wywołaną cukrzycą i poprawą funkcji poznawczych ocenianą przez pamięć rozpoznawania przestrzennego w labiryncie Y jako zadanie biernego unikania (nie przewyższające kontroli bez cukrzycy, ale przewyższające kontrolę cukrzycową i 50 mg / kg berberyny, które było zbyt niskie, aby było istotne). W innych miejscach odnotowano zmniejszony wskaźnik utraty pamięci wywołanej cukrzycą przy podawaniu 25-100 mg / kg berberyny dwa razy dziennie (całkowita dawka 50-200 mg / kg) przez 30 dni u szczurów z cukrzycą, co przypisuje się efektom przeciwutleniającym wtórnym do aktywacji AMPK (naśladowane przez suplementację metforminą i witaminą C w dużych dawkach)

6. DEPRESJA

Badanie na myszach przy użyciu 5 mg / kg berberyny (wstrzyknięcie) odnotowało zależne od czasu zmniejszenie czasu bezruchu w teście wymuszonego pływania, wskazujące na działanie przeciwdepresyjne. Berberyna była również skuteczna w odwracaniu depresji wywołanej rezerpiną (która wyczerpuje katecholaminy) i wzmacniała przeciwdepresyjne działanie imipraminy, tranylcyprominy, fluoksetyny i wenlafaksyny, ale nie trazodonu ani mianseryny;  10 mg / kg fluoksetyny (SSRI) i 5 mg / kg berberyny znosi efekty depresyjne w teście wymuszonego pływania, a efekt berberyny (5 mg / kg) jest tak samo skuteczny jak 10 mg / kg imipraminy. Odnotowano działanie przeciwdepresyjne po doustnym podaniu myszom 10-20 mg / kg, ale 100 mg / kg (równoważna dawka dla ludzi 8 mg / kg) było nieskuteczne; działał gorzej niż 20 mg / kg dezypraminy, ale był również synergistyczny z tym.

Co dziwne, te przeciwdepresyjne działanie jest zniesione przez zastrzyki 750 mg / kg L-argininy (substrat, z którego powstaje tlenek azotu) i Viagry (zwiększa poziom tlenku azotu w mózgu) i zostało wzmocnione przez inhibitory nNOS, enzymu wytwarzającego azot tlenek w mózgu; to badanie zostało powtórzone w Medline. 

Działanie przeciwdepresyjne można również przypisać receptorom Sigma, gdzie aktywacja receptorów Sigma σ1 nasila działanie przeciwdepresyjne, a antagonizm znosi działanie przeciwdepresyjne. Berberyna jest znana jako pozytywny modulator receptora Sigma1, który jest uważany za stosunkowo nową klasę opcji terapeutycznych dla depresji. Receptory Sigma są nowymi receptorami wewnątrzkomórkowymi (wyrażanymi w siateczce endoplazmatycznej (ER)), a ich aktywacja może modulować sygnalizację glutaminergiczną, taką jak NMDA.Potrafią regulować sygnalizację wapniową zarówno na poziomie ER, jak i cytoplazmy, a znanym naturalnie występującym ligandem receptorów S1 jest halucynogenna N, N-dimetylotryptamina (nie mylić z Hordeniną, N, N-dimetylotyramina).

7. CHOROBA ALZHEIMERA

Stwierdzono, że berberyna ma potencjał hamujący wobec acetylocholinoesterazy (AChE) i butyrylocholinesterazy (BChE) z wartościami IC50 0,37-0,58 uM dla AChE i 3,44 uM dla BChE. [98] Analiza PANTHER (program komputerowy) zauważyła, że inne potencjalne cele obejmują białko prekursorowe amyloidu-β (A4), ale przypisanie celów Berberyny do znanych szlaków dało 11 celów w szlaku choroby Alzheimera - sekretazy amyloidu i 17 celów w szlak choroby Alzheimera - presenilina. 

W warunkach in vitro Berberyna może obniżyć poziom β-amyloidu (komórki APPNL-H4) o 47,1 +/- 11,5% i 49,1 +/- 13,6% (odpowiednio Aβ40 i Aβ42) przy 5 µM bez dalszych korzyści przy 50 µM [102] prawdopodobnie wtórnie do stymulowania aktywności wydzielniczej α (311,9 +/- 7,9% kontroli) i regulacji w dół β-sekretazy (55,5 +/- 11,1%). Wydaje się, że obniżenie poziomu β-sekretazy jest wtórne do aktywacji ERK1 / 2 przez berberynę.

Jedno badanie na szczurach, w którym stosowano Phellodendron amurense w dawce 100-200 mg / kg, ale z inną grupą, którym wstrzykiwano 20 mg / kg izolowanej berberyny przez 14 dni przed wstrzyknięciem skopolaminy (toksyny antycholinergicznej), było w stanie złagodzić deficyty uczenia się, ze skutecznością mniejszą niż 0,2 mg / kg takryny stosowanej jako aktywna kontrola.

8. NEUROPROTEKCJA

Wstępne traktowanie berberyną w zakresie od 10 nM do 1 µM spowodowało zależne od dawki zachowanie komórek (do 65% zachowania komórek przy 1 µM) w odpowiedzi na badaną toksynę oksydacyjną (CoCl2), a przeżycie neuronów odnotowano, gdy wstrzyknięcia berberyny są podane przed zabiegiem niedokrwienia / reperfuzyjnym u szczurów. Berberyna nie powoduje cytotoksyczności w neuronach do 10 µM. 

I odwrotnie, gdy komórki PC12 (guz chromochłonny, stosowany do oceny przeżycia i różnicowania in vitro) są inkubowane z 6-OHDA (prooksydacyjnym metabolitem dopaminy, który może wywoływać śmierć komórki), a następnie 10-50 µM berberyny, berberyna wzmacnia indukcję 6-OHDA neurotoksyczność w sposób zależny od dawki. Koncepcja zwiększania toksyczności przez berberynę PC12 w obecności 6-OHDA została opisana w innym miejscu i została znaleziona w odpowiedzi na CoCl2 tylko wtedy, gdy berberyna została zastosowana po toksynie. Wydaje się, że wstępne leczenie toksyną, a następnie Berberyna wzmacnia cytotoksyczność, co może być spowodowane interakcją berberyny z mitochondriami, ponieważ interferuje ona z mitochondrialnym kompleksem I (aktywując AMPK), ale nadmierne hamowanie tego kompleksu, jak widać w przypadku MPP + toksyna jest neurotoksyczna.

Gdy szczury zostały uszkodzone 6-OHDA (metabolit dopaminy stosowany w badaniach naśladujących zmiany chorobowe w chorobie Parkinsona), a następnie doustnie podano 5 lub 30 mg / kg berberyny (zastrzyki) przez 21 dni, wiązało się to z 30 mg / kg, ale nie 5 mg / kg z mniej przeżywających neuronów w istocie czarnej. Wydaje się, że mechanizm ten jest wspólny dla pochodnych izochinoliny, takich jak tetrahydropapawerolina, salsolinol i TIQ.

9. UZALEŻNIENIE

W jednym badaniu na myszach zależnych od morfiny stwierdzono, że Berberyna (wstrzyknięcia 50 mg / kg) była w stanie częściowo znormalizować redukcję mRNA, CRF i TH BDNF, co predysponowało myszy zależne od morfiny do niepokoju i depresji. Dawka 50 mg / kg berberyny była w stanie znormalizować lęk i depresję, podobnie jak 10 mg / kg fluoksetyny, przy czym 10-20 mg / kg wykazało tendencję do korzyści (nieistotne statystycznie)

Na górę
Menu
Zamknij
Koszyk
Zamknij
Wstecz
Konto
Zamknij